Nasieniowód może zostać zamknięty przez podwiązki okluzyjne lub klipsy stosowane na końcach nasieniowodu z, lub bez FI oraz z, lub bez wycięcia krótkiego fragmentu nasieniowodu przez chirurgów, których przeszkolenie lub doświadczenie wskazuje na konsekwentnie satysfakcjonujące rezultaty osiągnięte za pomocą takich metod.
Omówienie (poziom C poziom siły udokumentowania; Równowaga pomiędzy korzyściami oraz ryzykiem/niepewna skala obciążeń). Panel zdefiniował konsekwentnie satysfakcjonujące rezultaty przy współczynniku niepowodzenia wynoszącym 1% lub mniej i skupił się w swych rekomendacjach dotyczących technik zamykania na metodach, które dają konsekwentnie satysfakcjonujące rezultaty u wielu chirurgów u dużej liczby pacjentów. Panel jest jednak świadomy, że spora liczba chirurgów w Stanach Zjednoczonych oraz w innych miejscach zamyka nasieniowy korzystając z klipsów lub podwiązek okluzyjnych. Dostępne publikacje informujące o tych technikach charakteryzuje spore zróżnicowanie skali niepowodzenia. Dodatkowo, wiele badań, włącznie z ponad połową tych, w których korzystano z podwiązywania, opublikowano ponad 30 lat temu i mogą nie odzwierciedlać poziomu umiejętności chirurgów dzisiaj.
Dostępne publikacje omówione zostały w paragrafach poniżej. Panel interpretując owe dane doszedł do wniosku, że równowaga pomiędzy korzyściami oraz ryzykiem/obciążeniem dla tych technik jest niepewna. Jednakże, poszczególni chirurdzy, którzy zostali wyszkoleni i posiadają doświadczenie, które pozwala im osiągać trwale satysfakcjonujące rezultaty współczynnika niepowodzenia 1% lub mniej, mogą bez przeszkód korzystać z tych metod.
Zamykanie obu końców podwiązkami okluzyjnymi bez FI. Trzydzieści jeden badań oceniało sposób zamykania przez podwiązywanie obu końców nasieniowodu bez FI.
Współczynnik niepowodzenia sięgał pomiędzy 0.0% do 13.79%. Dwanaście badań zgłosiło współczynnik niepowodzenia wynoszący 1.0% lub mniej (włącznie z badaniami z USA, jednym z Kanady, trzema z UK, dwoma z Indii, jednym z Australii oraz jednym z Brazylii). Podczas sześciu badań zgłoszono współczynnik niepowodzenia między 1.0 a 2.0% (włącznie z dwoma badaniami z USA, jednym z Kanady, jednym z Tajlandii i jednym z Salvadoru i jednym z Chin). Trzynaście badań zgłosiło współczynnik wyższy niż 2.0%, włącznie z pięcioma badaniami, które odnotowały współczynniki wyższe niż 5% (jedno badanie z USA, dwa z Meksyku, jedno z Wielkiej Brytanii oraz jedno z Finlandii). Dwa z trzech najwyższych współczynników niepowodzenia odnotowano w wysokich jakościowo badaniach. Jedyne randomizowane badanie (Sokal 2014) odnotowało współczynnik niepowodzenia wynoszący 12.74%.223 Badanie z jedną grupą (Barone 2003) charakteryzujące się większym rygorem metodologicznym niż większość badań (np.: jasny i kompletny protokół follow-up, oraz lista wszystkich pacjentów) odnotowało współczynnik niepowodzenia 11.5%.205 Labrecque (2006) odnotował, że tylko w jednej próbie randomizowanej (Sokal 2004) wykryto wczesną próbę rekanalizowania wynoszącą 25%, przy czym u ok. połowy pacjentów przeprowadzono pomyślnie wazektomię po wykryciu opóźnienia w zamknięciu.
Panel wywnioskował, że ten szeroki wachlarz współczynników niepowodzenia oznacza, że równowaga pomiędzy korzyściami i ryzykiem/obciążeniem tej techniki nie jest pewna. Mimo to, Panel uznaje, że niektórzy chirurdzy osiągają stale satysfakcjonujące rezultaty stosując tą technikę.
5. Podwiązanie obu końców bez FI
Współczynnik niepowodzenia = 0.0 - 13.79%
Zamykanie obu końców nasieniowodu podwiązkami oraz FI. Dziewięć badań oceniało wykorzystanie podwiązek na obu końcach nasieniowodu w połączeniu z FI. W trakcie sześciu badań odnotowano współczynnik niepowodzenia wynoszący mniej niż 1.0% (włącznie z badaniem z Wielkiej Brytanii, jednym badaniem z Danii, jednym a Afryki, jednym ze Stanów Zjednoczonych oraz jednym z Nowej Zelandii); pięć z tych sześciu badań odnotowało współczynnik niepowodzenia wynoszący 0.0%. Pozostałe badania zgłosiły współczynnik niepowodzenia wynoszący 1.11%, 1.98% oraz 5,85%. Wysoki współczynnik 5.85% został odnotowany w Sokal (2004), jedyne RCT wśród uwzględnionych badań223. Ponieważ badanie najwyższej jakości odnotowało najwyższy współczynnik niepowodzenia, Panel wywnioskował, że te dane oznaczają, że równowaga pomiędzy korzyściami i ryzykami/ obciążeniami dla tej techniki jest niepewna, ale niektórzy chirurdzy osiągają trwale satysfakcjonujące rezultaty.
6. Podwiązywanie obu końców z FI
Współczynnik niepowodzenia zamykania nasieniowodu = 0.0 - 5.85%
Zamykanie obu końców nasieniowodu klipsami bez FI. Siedem badań korzystało z klipsów na obu końcach nasieniowodu bez FI.38,40,112,136,224 Te badanie odnotowały współczynnik niepowodzenia sięgający od 0.0% do 8.67%. Cztery badania odnotowały współczynnik mniejszy niż 1.0% (włącznie z trzema badaniami z US oraz jednym z Kanady), jedno badanie z US odnotowało współczynnik niepowodzenia 1.18% a pozostałe badania (włącznie z tym z Kanady) odnotowało współczynnik niepowodzenia 5.42% oraz 8.67%. Znów, Panel zinterpretował ten szeroki wachlarz współczynników niepowodzenia w taki sposób, że ogólnie równowaga pomiędzy korzyściami oraz ryzykami tej techniki nie jest pewna, ale niektórzy chirurdzy osiągają stale satysfakcjonujące rezultaty.
Przegląd publikacji pozwolił znaleźć jedno badania, które łączyło klipsy z FI o współczynniku niepowodzenia zamykania nasieniowodu wynoszącym 0.0% wśród 1 073 pacjentów.225 Biorąc pod uwagę brak dodatkowych badań korzystających z tych technik, wiarygodność łączenia klipsów z FI wśród chirurgów i w różnych placówkach nie jest znana. Opinia panelu, jednak, jest taka, że zamykanie nasieniowodów klipsami oraz FI prawdopodobnie nie generuje wyższych współczynników zamknięcia niż zamknięcie samymi klipsami.
7 . Klipsy na obu końcach bez FI
Współczynnik niepowodzenia = 0.0 - 8.67%
Inne techniki zamykania nasieniowodów. Istnieją inne techniki zamykania lub kombinacje różnych technik zamykania nasieniowodów (zobacz Tabela 5), ale nie uzyskano wystarczających dowodów, które umożliwiłyby wyciągnięcie wniosków dotyczących tego, czy te inne techniki z, lub bez metod pomocniczych generują konsekwentnie satysfakcjonujące rezultaty. W wielu przypadkach, mowa jest o technikach używanych przez jednego chirurga, więc trudno wyciągać wnioski, czy udałoby się odtworzyć te rezultaty u innych chirurgów.
Techniki wspomagające dla zamykania nasieniowodu. Publikacje również badały to, czy techniki wspomagające zamykanie nasieniowodów idą w parze z konsekwentnie niskim współczynnikiem niepowodzenia. Brakuje również dowodów dotyczących zaginania, irygacji brzusznego zakończenia nasieniowodu, wycięcia różnych długości segmentu nasieniowodu oraz FI nad zakończeniem przy części brzusznej w porównaniu do FI nad zakończeniem po stronie jąder. W związku z zaginaniem nasieniowodu stosowanym jako metoda oddzielania końcówek podzielonego nasieniowodu, dostępne badania korzystały z całego szeregu technik zamykania oprócz zaginania, sprawiając, że nie jest jasne czy zaginanie wpływa na współczynnik niepowodzenia.23,47,124,127,129,130,140,216 Ze względu na to, że publikacje nie pozwalają wyciągnąć jednoznacznych wniosków, Panel nie może wydać rekomendacji za lub przeciw zaginaniu jako metodzie wspomagającej wazektomię. Podobnie nie jest jasne, czy irygacja brzusznej końcówki nasieniowodu różnymi roztworami pozytywnie wpływa na współczynnik braku obecności plemników w spermie226-231. Nie ma również wystarczających dowodów, które pozwoliłyby ustalić optymalną długość nasieniowodu, który powinien być wycięty, jeśli w ogóle wycięcie się planuje. Mimo, iż niepowodzenie jest wyjątkowo nieczęste w przypadku każdej z technik zamykania nasieniowodu, kiedy wycina się duży segment (np. Carlson 1970; Edwards 1973; Labrecque 2003), wycinanie takiego długiego segmentu wymaga bardziej ekstensywnego rozwarstwienia nasieniowodu. Większe rozwarstwienie może być powodem zwiększonego ryzyka komplikacji chirurgicznych, może też utrudnić przywrócenie płodności. Większość chirurgów wycina segment nasieniowodu wynoszący pomiędzy 0.5 do 2.0 cm; Panel wierzy, że 1.0 cm to wystarczająca długość. Dodatkowo, nie wydaje się, żeby istniały dowody na to, że istnieją różnice w wydajności po przeprowadzeniu FI na końcu brzusznym lub po stronie jąder.
